درخت بلوط

wedding syndrome

دوشنبه, ۲۱ اسفند ۱۳۹۶، ۱۰:۱۱ ب.ظ
     یکی از چیزهایی که بیشتر از همه مرا به گریه می اندازد عروسی است. نه تنها جشن عروسی خودم که جشن عزیزانم هم. یک آن توی لباس سفید عروسی و یا کت و شلوار دامادی تصورشان میکنم و اشک هام فرتی می ریزد پایین. دست خودم هم نیست، دلم برایشان تنگ می شود. حالا هم کلی کار نکرده دارم، چمدان هایم را نبسته ام. وسایلم را جمع نکرده ام. جارو کشیدن و مرتب کردن اشپزخانه هم هنوز مانده من اما بعد از فکر کردن به اینکه موقع کادو دادن به دوستم در جشن عروسی اش میخواهم چه بگویم، سابیدن دیوار حمام را رها کرده ام و فین فین کنان عکس های دوران دانشجویی را مرور می کنم.
موافقین ۲ مخالفین ۰ ۹۶/۱۲/۲۱
تیستو

نظرات  (۱)

آخ آخ آخ
منم دقیقا همین جوری ام.
ولی جالب بود برام که تو عروسی خودمم همه داشتن گریه می کردن تا وارد شدیم :)
پاسخ:
کسی که عروسی میکنه دیگه میره. کاش کسی نگه اینطوری نیست چون هست! مگه من چند روز در سال شاخدار رو میبینم؟

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">