کاش تیستو ساعت برنارد داشت

   دیشب. آن لحظه ای که بچه ها داشتند مافیا بازی می کردند و هر چند دقیقه بحثشان بالا میگرفت و به صورت کلامی همدیگر را تکه پاره می کردند و صدای مامان و زن دایی و بوی غذا از آشپزخانه می آمد و دایی کنار بخاری نشسته بود و سعی می کرد درس بخواند و بابا که با لباس فُرم از در وارد شد صدای سوت و تشویق و ابراز احساسات چنان از همه طرف هوا رفت که دایی برای بار هزارم خدا را شکر کرد که ما همسایه نداریم.

وقتی تیستو زِر می زند

     اون روز رفتم خونه ی یک کسایی مریض ویزیت کردم، که قسم خورده بودم اگر ببینم توی جاده تصادف کردن، براشون نگه نمیدارم.

خانواده ی تیستو

    این زن رفته برای روز مرد واسه بابا صندلی راک خریده! واسه بابا! بابایی که در اعتراض به تعویض مبل های خونه دو ماه تمام، بند و بساطش رو وسط هال پهن کرد و رسما اونجا زندگی می کرد. می گفت اینجا راحت ترم.

   ببین! وسطِ وسط‌‌ ها! اغراق نمی کنم! یعنی اینطوری که از همه طرفشون می شد عبور و مرور کرد. یعنی ترش میشه اینطوری که میخواستیم آدرس یه وسیله ای رو بدیم، باید می گفتیم: هال، یکمی بعد از میدونِ بابا،  دستِ چپ، کنارِ ستون. 

تیستو بدون روتوش

      توی صحن انقلاب داشتیم عکس میگرفتیم، یه دختره اومد یه قلب برفی داد بهم گفت ما عکسامونو باهاش گرفتیم شما هم اگر میخوای عکس بگیر باهاش و بعد بدین به یه نفر دیگه.

   خیلی خوشحال شدم. بیشتر از اینکه به نظر میاد این قرتی بازیا هنوز از ما نگذشته باشه.