درخت بلوط

بایگانی
   قبلا هم گفته بودم که تا قیام قیامت حلال تان نمیکنم، اگر از خانواده و دوستان حقیقی ام باشید و بدون اطلاع من اینجا را بخوانید. بازهم میگویم که یادآوری کرده باشم. حلال نمیکنم.
۱۸ تیر ۹۵ ، ۲۱:۳۹
تیستو

    افسردگی بخاطر اتفاقات ۱۲ روز پیش تا الان و نبود میم، خانه را تبدیل کرده به بلبشویی که جورابم را هم نمیتوانستم در آن پیدا کنم. کم دیرم نشده بود که یادم افتاد یک جفت باید توی کیف روی دوشی ام داشته باشم.  و خب سراغ کیفم که رفتم دیدم  پر از دستمال کاغذی های مچاله است و یک بطری آب معدنی نصفه و ته برگ کارت پرواز های ساعت ۶ صبح روز ۱۳ دی. و خب یک آن دوباره یخ کردم. طبیعت زخم های عمیق این است که خیلی راحت دوباره سر باز میکنند. 

موافقین ۵ مخالفین ۰ ۲۴ دی ۹۸ ، ۱۳:۱۸
تیستو

   اگر بخواهم پیاز داغ قضیه را زیاد کنم، باید بگویم که یک بار، همراه چند تا از خاله زاده ها و دایی زاده ها فرار کردیم و رفتیم تهران. اما اگر بخواهم معمولی تعریف کنم، باید بگویم که بله، یک بار با اطلاع جزئی به یکی از والدین و بدون اجازه ی آنها یهو زدیم به جاده که خودمان را برسانیم که یک مراسم عروسی که ما را نبرده بودند و ما هم بدجوری لچ برداشته بودیم و اصلا کهیر زده بودیم که چرا نباید توی آن عروسی باشیم؟ من بودم و شاخدار و یاس و دختر دایی و پسر خاله و دختر خاله. با هزار بدبختی و ترس و وحشت از اینکه الان یکی از دایی ها رد مان را میزند و با خفت از اتوبوس پیاده مان میکند خودمان را رساندیم اهواز. آنجا هم رفتیم توی لیست انتظار که بلکه بتوانیم با پرواز خودمان را به مراسم که همان شب هم بود، برسانیم. تازه جشن عروسی تهران هم نبود. باید خودمان را می رساندیم کرج. یک روزی باید خیلی رویم زیاد شود که قضیه عروسی را برایتان تعریف کنم.

    با هزار عز و التماس ما شش نفر توانستیم خودمان را توی لیست انتظار جا کنیم و بلیط بگیریم (پول بلیط را هم یکی از زن دایی ها از گاو صندوق دایی به ما قرض داده بود وگرنه که ما آه در بساط نداشتیم. خود دایی وقتی فهمید داشت دیوانه میشد :دی ). به همین خاطر اخرین نفرهایی بودیم که سوار شدیم. ردیف دوم جای ما دخترها بود و جای یاس افتاده بود لاین سمت راست و کنار دو مرد میانسال، و پسرخاله هم افتاده بود چندین ردیف عقب تر. آن موقع یاس تقریبا هفت ساله بود، آنچنان مظلوم به پنجره ی هواپیما نگاه میکرد که آخرش مجبور شدیم به آقایان کنار دستش بگوییم اگر می شود جایشان را بدهند به بچه که بتواند کنار پنجره بنشیند. آقایان هم با روی خوش و با شوخی خنده جا به جا شدند و جایشان را دادند به یاس. ظاهر و فاز مسافر های ردیف جلو و ردیف کناری ما یک طوری بود. معلوم بود مسئولی چیزی هستند. مهماندار ها هم هی احوالشان را می پرسیدند و خیلی بهتر از همیشه مهمان داری می کردند. بخاطر همین توجه ما به خودی خود جلب شده بود و این وسط من فقط نیم رخ آقای ردیف جلویی را می دیدم و هر کار می کردم هیچ به جا نمی آوردمشان. از آن طرف هم صدای پج پج صحبت کردن یاس و آقایان بغل دستی اش می آمد و بعدا فهمیدیم خیلی راحت با او سر صحبت را باز کرده اند و پرسیده اند کجایی هست و کجا می رود و بابا مامانش چکاره اند و اسمشان چیست و کجا کار میکنند. اینطور بود که وقتی هواپیما میخواست بنشیند و هر کس سر جایش نشسته بود یادداشتی را دست به دست کردند و رساندند به آقایی که من نیم رخش را دیده بودم و به جا نیاورده بودمشان و ما هم که تماما توی نخ کارهای این چند نفر بودیم که بدانیم کی هستند و اصلا رییس کجایند یعنی توی کاغد چه نوشته اند؟ که خب فهمیدنش خیلی طول نکشید، چون همین که هواپیما که نشست آقای ردیف جلویی از جایش بلند شد و برگشت سمت ما و شروع کرد به احوال پرسی. تازه آن وقت بود که ایشان را شناختم. فکر کنید مرد با آن سن و سال - اصلا کاری به درجه و این چیزها هم ندارم- با آن قد بلندش به سختی از روی صندلی بلند شده بود و به ما چند دختر کم سن و سالِ هیجان زده و پر سر و صدا سلام کرد و حالمان را می پرسید و احوال بابا و دایی بزرگه را که از زمان جنگ میشناختشان جویا می شد و کلی تحویلمان گرفت و حتی تعارف کرد که اگر جایی می رویم ترتیبی بدهد راحت تر راهی شویم. و نگفته پیداست که برخورد ایشان چقدر به چشم منِ نوجوان آمده بود و همه اش خدا خدا می کردم یاس لو نداده باشد که چطور تا اینجا خودمان را رسانده ایم و چرا.

این روزها که اینطرف و آن طرف حرف از وضعیت جسمانی و دعا برای سلامتی ایشان است، گفتم این خاطره را اینجا تعریف کنم شاید لحظه ای دعایی از ته ته دلتان بلند شود و برود به آسمان. خدا هم که دنبال بهانه است، ان شالله به واسطه ی دعای خیر شما رحمت و شفایش را نازل می کند. آمین.

۴ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۶ دی ۹۸ ، ۰۰:۲۶
تیستو

    من اگه می تونستم ۳۰ ساعت قطعی آب رو تحمل کنم، جمع میکردم میرفتم همون دهه ی اول و دوم  قرن سیزده هجری بدنیا میومدم که حداقل نخواد درس بخونم.

موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۲ دی ۹۸ ، ۱۲:۵۶
تیستو

     باشه بابا شما Time, ما خانواده ی سبز. شما رولکس الماس نشان، ما گاز روی مچ دست. شما علامه جعفری، ما پسرِ آهنگران.  شما مجموعه ی هری پاتر با کاور و جلد سخت، ما بیشعوری. شما گوشت سر دست گوسفندی، ما کالباس ۲۰%. شما ‌شهاب سنگ، ما سنگِ کلیه. شما خاله وسطی، ما زنِ دایی کوچیکه. شما تاوانکس ۵۰۰، ما عسل توی شکم شلغم. شما شب یلدا، ما صبح ۱۴ فروردین. اصلا شما همه چی، ما هر چی که شما بفرمایید.

۳ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۶ آذر ۹۸ ، ۱۱:۰۴
تیستو

     حالا باز من هر چی بگم شما باور نمیکنید، ولی مورد داشتیم طرف دو قلو داشته، قل سالم رو اورده درمانگاه و مریضه رو نه. چرا؟ چون مریضه بی قراری می کرد و اذیت می شدن به هر حال. اینام که دوقلو و وزن شون عین هم. مگه دیگه چی میخوام؟ همین سالمه رو ببینم واسه مریضه دارو بنویسم.

۳ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۸ ، ۲۳:۱۴
تیستو

دیروز یک ساعت در خانه ورزش کرده ام و امروز از کمر به پایین فلجم. یا بهتر بگویم، در واقع اسید لاکتیکی هستم که دست و پا و سر دارد.

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۸ ، ۲۳:۰۷
تیستو

- برنامه ات برای شب یلدا چیه؟

+اینکه به لنگ کفشم هم نگیرمش.

۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۸ ، ۲۳:۰۴
تیستو

    چند روز پیش میم با حالت خبری/گلایه ای میگفت که تا او به من پیامک ندهد، من پیامکی برایش نمی فرستم. که خب حدود ۹۰ درصدی واقعیت داشت، ولی دلیلی نداشت با صدای بلند اعلام شود. این بود که تصمیم گرفتم پیام فردا صبح را من زودتر بفرستم. مطمین هم بودم که فردا توی شلوغی درمانگاه فراموش میکنم. خب چیکار کردم؟ توی سرویس پیام را نوشتم و زمان ارسالش را تنظیم کردم روی ساعت ۷:۳۰ صبح و تخت گرفتم خوابیدم. وقتی رسیدم درمانگاه، خوشحال خوشحال موبایلم را چک کردم. شت. میم ساعت ۷:۲۷ دقیقه پیامک داده بود.

۱ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۴ آذر ۹۸ ، ۱۳:۱۲
تیستو

     حالا شما یه بار روسری اناری و هندونه ای نپوشین و طرحش رو روی ناخن هاتون نکشید، من قول می دم به میمنت و مبارکی چله تون سر بیاد و طوری تون نشه.

۰ نظر موافقین ۶ مخالفین ۰ ۲۲ آذر ۹۸ ، ۲۰:۵۶
تیستو

    اگر به من بود دوست داشتم نه تنها همه ی کفش هام، که حتی کتونی و دمپایی پلاستیکی توی سرویس بهداشتی هم نوک تیر باشن.

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۲ آذر ۹۸ ، ۲۰:۵۳
تیستو